Margreet Hendriks

Terugkijken is lastig, want ik heb zoveel niet meegekregen van wat er allemaal is gebeurd’’, vertelt Manon. ,,Zelfs de dag van het ongeluk ben ik grotendeels kwijt. Ik herinner mij dat we alles in orde aan het maken waren voor de vakantie in Kroatië. De fiets van Sanne stond nog bij de scouting en die ben ik ’s middags nog gaan ophalen. Vanaf dat moment is mijn geheugen helemaal blanco tot het moment dat ik weken later bijkwam in het ziekenhuis in Duitsland. Mijn familie was daar en vertelde wat er gebeurd was. Ik kon het op dat moment gewoon niet bevatten. Wilde het ook niet geloven. Theo en Yara die er niet meer waren en zelfs al waren begraven. Zonder mij. Zonder dat ik het wist. Zonder afscheid te hebben kunnen nemen. Verschrikkelijk.’’

Van die eerste bewuste periode toen zij in ernstige toestand in het ziekenhuis in München lag, is Manon vooral de boosheid bijgebleven die zij voelde. ,,Boosheid over wat er gebeurd was, boosheid omdat ik mij er niets van kon herinneren. Al wist ik nog maar een klein beetje van de autorit richting Duitsland. Of waarom ik op dat moment achter het stuur zat, want Theo reed altijd het grootste deel van de rit. Een 'shockblok' noemen de dokters het. Of er ooit nog iets van terug komt, weet ik niet. Misschien maar beter.’’

Zodra het verantwoord was, werd Manon vanuit Duitsland overgebracht naar het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Dichtbij haar kinderen, haar familie en vrienden. Jordy was, omdat zijn verwondingen niet zwaar waren, al vrij snel naar huis gekomen. Sanne werd vlak voor de begrafenis van haar vader en zusje op 9 augustus overgeplaatst naar een Nederlands ziekenhuis. ,,Het was fijn om weer in Nederland te zijn’’, vertelt Manon. ,,Ik wist dat mijn fysieke herstel tijd zou gaan kosten. Vanuit het Meander ben ik in september opgenomen in een revalidatiecentrum in Doorn. Eerst volledig en vanaf half november tot half december in dagbehandeling. Sinds januari woon ik weer thuis. Het gaat. Met ups en downs zullen we maar zeggen. Fysiek zijn er nog wel wat problemen met de rechterkant van mijn tong, twee dove vingers en mijn rechteronderbeen dat niet mee wil. En ik ben wat vergeetachtig. Heel vervelend. Ik schrijf zoveel mogelijk op, maar als ik thuiskom van boodschappen doen blijk ik toch vaak de helft van mijn boodschappenlijstje niet bij mij te hebben. Ik hoop dat dit nog wat beter wordt.’’

[VERWERKING] De blijheid om weer thuis te zijn wordt bij Manon echter vooral overschaduwd door toenemende verwerkingsproblemen. ,,Nu pas realiseer ik mij dat ik in de afgelopen tijd vooral gefocust ben geweest op lichamelijk beter worden. De revalidatie was verschrikkelijk moeilijk en intensief. Maar zolang je daarmee dag in dag uit bezig bent, denk je niet aan andere dingen. Daar liep ik keihard tegenaan toen ik weer thuis kwam. Eigenlijk begin ik nu pas met het verwerken van alles wat er is gebeurd. Het is zwaar. Zeker omdat ik natuurlijk niet de enige in het gezin ben met een trauma. Ook Jordy (12) en Sanne (13) ondervinden daarvan op hun eigen manier de gevolgen. Daar komt dan nog bij dat er wachtlijsten zijn voor hulp bij dit soort problemen. Sanne heeft die inmiddels gekregen en ik heb net een week geleden het eerste gesprek gehad met een traumaspecialist. Jordy staat echter nog steeds op de wachtlijst. Hij zat wakker naast mij voorin het busje en heeft alles wat er is gebeurd bij het ongeluk bewust meegemaakt. Vreselijk voor zo’n kind. Hij heeft mij één keer willen vertellen wat er is gebeurd en wilde er daarna niet meer over praten. Maar de nachtmerries zijn er nog steeds. Logisch. Je moeder die plotseling over het stuur valt, de klap van de auto tegen de boom, Sanne horen kreunen van de pijn en geen reactie krijgen van je vader en zusje omdat zij op slag dood waren. In het ziekenhuis ben ik een keer zo stom geweest om de foto van onze verongelukte bus op internet op te zoeken. Het is een wonder dat Sanne, die net als haar vader en zusje op het moment van het ongeluk achterin lag te slapen, het heeft overleefd. Wat een gruwelijke beelden. Maar juist omdat er zo’n gat in mijn geheugen zit wilde ik denk ik gewoon zien of het echt was.’’

[WAT EEN STEUN] Het feit dat zij niet bewust en persoonlijk afscheid heeft kunnen nemen van Theo en Yara is iets waarmee Manon nog steeds moeilijk uit de voeten kan. ,,Maar ik moet zeggen dat het feit dat uitvaartondernemer Simone Beijer alles op beeld heeft laten vastleggen mij daarbij wel heeft geholpen. De aankomst van Theo en Yara bij het uitvaartcentrum, de verzorging, de beelden van de begrafenisdienst in De Breehoek en de stille tocht naar de begraafplaats in Scherpenzeel; het zorgde ervoor dat ik achteraf toch een beetje heb kunnen beleven hoe het was. Hoezeer de gemeenschap van Scherpenzeel met ons heeft meegeleefd is mij ook pas achteraf goed doorgedrongen. Wat een steun. De crowdfunding actie die is opgestart, geweldig. Daardoor kregen we, naast alle ellende die er al was, er in elk geval geen financiële problemen bij. Theo werkte als zzp'er. Thuis was hij al een hele poos bezig met de verbouwing van de keuken; het is fijn dat we dit hebben kunnen afronden. Ook de badkamer die al zo lang op het programma stond is aangepakt en ik heb een elektrische fiets kunnen kopen. Een uitkomst omdat ik nog niet mag autorijden. De rest van het geld heb ik veilig weggezet voor de studie van de kinderen. Het is mooi om mij daarover geen zorgen over te moeten maken.’’

Manon wil dit interview graag gebruiken om iedereen die haar en haar gezin zo hebben gesteund in deze moeilijke tijden heel hartelijk te bedanken. ,,Zoveel medeleven, daar ben ik zo van onder de indruk. Mensen die ons financieel hebben geholpen, het meewerken van de gemeente, de betrokkenheid van locoburgemeester Henny van Dijk, De Breehoek voor het beschikbaar stellen van hun pand, de scouts voor hun erehaag, het respect van winkeliers en bewoners die buiten stonden toen de stille tocht langs kwam, de BOA’s en de politie die ervoor hebben gezorgd dat de buurt beveiligd was tijdens de begrafenis, Foto Westerduin en het bedrijf in herinneringsfotografie die alles zo prachtig op foto’s en film hebben vastgelegd. Het zijn er te veel om op te noemen en ik ben er vast nog wel een paar vergeten te noemen. Heel, heel hartelijk dank!’’

[BUURVROUW] De grootste steun en toeverlaat van Manon is haar buurvrouw Corina. Zij ving samen met haar man Gert en hun thuiswonende kinderen vlak na het ongeval Jordy op zodat de familie zich kon bekommeren om Manon en Sanne. De band tussen de beide gezinnen was altijd al hecht. Ook de vakanties werden op dezelfde plek doorgebracht. ,,Wij zouden een week later naar Kroatië afreizen’’, vertelt Corina. ,,Manon en Theo namen op die bewuste reis ook alvast spulletjes van ons mee omdat wij er net een caravan hadden aangeschaft. We zouden nog even contact hebben als zij veilig op hun bestemming waren aangekomen. In plaats daarvan kwam daar plotseling het bericht van dat verschrikkelijke ongeluk. Vrienden en bekenden die in totale ontreddering bij elkaar kwamen. Je weet gewoon niet wat je moet doen. Wij waren blij dat we Jordy konden opvangen toen die al zo snel naar huis mocht. In de buurt was het echter een compleet gekkenhuis met allerlei fotografen van verslaggevers van de landelijke media die op de loer lagen. Dat was geen pretje. Na haar ontslag uit het ziekenhuis kwam ook Sanne bij ons. Omdat de kinderen graag in hun eigen huis sliepen en de ruimte bij ons beperkt was, hebben we op de bovenverdieping een verbindingsdeur tussen beide huizen laten maken. Dat is geweldig gedaan door iemand van een bedrijf waarvoor Theo veel werkte. In de omstandigheden was het de beste oplossing omdat Jordy en Sanne daardoor zowel in hun eigen huis als bij ons woonden. Inmiddels is Manon weer thuis, maar voor het geval zich iets voordoet, is die verbinding een uitkomst.’’

Sinds de thuiskomst van Manon, functioneren de buren ook een beetje als samengesteld gezin. Er wordt op vaste dagen afwisselend gekookt en gezamenlijk gegeten. Op de momenten dat Manon door haar geheugenproblemen een beetje in de war is, is Corina daar om bij te sturen of haar gerust te stellen. ,,Natuurlijk wonen we allebei in ons eigen huis, maar we kijken naar elkaar om en staan voor elkaar klaar. Het ongeval van vorig jaar is een klap die je niet zomaar te boven bent. Dat is niet iets wat overgaat, maar waar je mee om moet leren gaan. Dat vraagt tijd.’’

Ver in de toekomst kijken doet Manon dan ook niet. ,,Voor mij telt vooral het hier en nu. De dag doorkomen en er proberen te zijn voor mijn kinderen als zij mij nodig hebben. Stapje voor stapje vooruit. Meer kan ik op dit moment niet verlangen.’’

Margreet Hendriks
Foto: Margreet Hendriks
Heel Scherpenzeel was vorig jaar zomer diep geraakt door het tragische ongeval. Dat bleek onder meer tijdens de indrukwekkende stille tocht door het centrum.
Corne van Deelen
Foto: Corne van Deelen
Theo en Yara.