'Ik stop met enige [tegenzin'
4 mei 2026 om 09:47Een klompenmaker die handmatig klompen maakt, je ziet het nog zelden. In Scherpenzeel gebeurde dat vroeger dagelijks, hoewel klompenmaker Boom al in de oorlog ook gebruikmaakte van machines. De laatste jaren ging het anders. ,,Mijn man Job deed altijd alles zelf. Toen hij ziek werd en nog maar slecht kon zien, heeft hij mij alles bijgebracht. Hij wilde het liever zelf doen en hield alsnog alles in de gaten", geeft Kitty Boom aan.
Nadat haar man overleed, heeft Kitty Boom de klompenmakerij en de schoenwinkel een aantal jaren draaiende gehouden. Nu staat er achter haar huis een bord waarop te lezen valt dat er opheffingsuitverkoop is. Het doet zowel pijn als opluchting bij Kitty Boom. ,,Ik had graag door willen gaan maar je weet niet hoe het volgend jaar gaat. Nu kan ik alles nog zelf doen, heb ik er de controle over en zijn er mensen die me helpen." Terwijl ze het zegt kijkt ze opzij waar de 59-jarige Anton Jan Cozijnsen zit. ,,Wanneer de nood aan de man is dan help en denk ik mee maar Kitty beslist alles zelf. Het koppie doet het nog goed bij haar en ze is heel scherp", zegt Anton Jan Cozijnsen over Kitty Boom.
MAATWERK Voor de liefde kwam Kitty Boom 45 jaar terug naar Scherpenzeel. ,,Ik ben opgegroeid in het Duitse Brühl, een plaats in de buurt van Keulen. Tijdens een vakantie in het Zwarte Woud heb ik Job leren kennen. Mijn naam is een afkorting van Catharina maar Job maakte er Kitty van dus nu noemt iedereen mij zo dus schrijf dat maar op", geeft ze aan. ,,Ik leerde Job kennen toen ik 31 jaar was, hij was vijf jaar ouder. Toen hij zei 'geef je nummer maar dan bel ik je', dacht ik dat ik niets meer zou horen maar hij belde inderdaad. We hebben eerst nog tien jaar verkering gehad waarbij Job dan in het weekend naar Brühl kwam wanneer dat kon. Je had toen nog geen mobieltjes dus daarvoor moesten we vanuit een telefooncel bellen. Job was één jaar oud toen zijn ouders de klompenmakerij hier overnamen. Ik heb op een gegeven moment alles achtergelaten in Duitsland en ben naar Scherpenzeel gekomen. De helft van mijn leven ben ik nu al hier", zegt Kitty Boom.
Ze zag de klompenmakerij groeien en bloeien. ,,Aan het begin waren het alleen klompen. Nadat Job het overnam is het uitgebreid met werkschoenen, kinderschoenen, dames- en herenschoenen tot schoensmeer, veters en alles wat erbij hoort. Vier jaar terug is Job overleden. De laatste jaren heb ik het vaak alleen moeten doen, Job had diabetes en was bijna blind. Veel werk heb ik eruit gedaan, nu hebben we vooral nog klompen, laarzen en werkschoenen", legt Kitty uit. De mensen weten nog steeds de weg te vinden naar de zaak waar maatwerk wordt geleverd. ,,Een man uit Amersfoort komt nog altijd hier naartoe om zijn klompen te halen. Hij heeft er zelfs de marathon van Rotterdam op gelopen", zegt Kitty. Wanneer ze naar achter het huis loopt, staan alle machines er nog. Een deurtje verder klompen in allerlei maten en kleuren. ,,Vaak nemen mensen meerdere paren tegelijk mee, het gaat nog steeds hard."
MUZIEK Anton Jan Cozijnsen loopt met Kitty mee wanneer ze vertelt over de klompenmakerij en vult aan waar nodig. ,,Ik heb Job leren kennen toen ik als kleine jongen bij de muziekvereniging in Renswoude kwam. Job heeft zijn hele leven muziek gemaakt. Ik kreeg muziekles van de vader van Job, we hebben zelfs nog les gehad in de klompenmakerij. Op het laatst zaten Job en ik nog steeds samen in het orkest in Renswoude, we speelden allebei trombone. Ik hielp Job al die tijd al en nu help ik Kitty wanneer ze me nodig heeft", zegt Anton Jan Cozijnsen.
Ondanks het leeftijdsverschil leerden hij en Job elkaar goed kennen. ,,We zaten naast elkaar bij het orkest. Een verschil van veertig jaar in leeftijd maar bij muziek maakt dat niets uit. Wij gingen met een vriendengroep ook weekendjes op pad, zo leerden wij elkaar nog beter kennen. We hebben mooie dingen meegemaakt, het was altijd gezellig", zegt hij.
MACHINES EN ROZE KLOMPEN Kitty legt dan uit hoe de machines werken en loopt dan naar de oven. ,,Wanneer je het hier goed warm maakte dan droogt het hout en gaat het vocht eruit." Dan loopt ze terug naar de verzameling klompen waarbij Anton Jan naar roze klompen wijst. Kitty schiet in de lach. ,,Job wilde dat niet, hij vond dat maar niets die roze kleur. Toch heb ik er toen tien besteld en weet je, die waren binnen een mum van tijd weg. Wie denk je dat ze heeft nabesteld? Job inderdaad", lacht ze. Twintig jaar terug maakten ze de klompen nog allemaal zelf en lang heeft Kitty de klompen nog zelf geschilderd. ,,De meeste jongelui kopen ze blank maar we hebben ook klompen met rubberen zolen. Vooral mensen die in een ziekenhuis werken, komen daarvoor. Voor volwassenen zijn de klompen vaak gemaakt van wilgenhout, dat is sterker en neemt niet veel vocht op. Voor vrouwen en kinderen wordt vaak populier gebruikt omdat het lichter is. We hebben ze ook met een bandje, dat loopt net als een schoen. Die verkoop ik veel", zegt Kitty.
HOBBY'S Kitty Boom is er niet bang voor dat zij zich gaat vervelen wanneer alle klompen, schoenen en sandalen zijn verkocht. ,,Het zal wel even wennen zijn maar ik heb nog genoeg andere dingen te doen. Nu ben ik vaak in de tuin bezig en moet ik stoppen wanneer iemand voor de winkel komt. Straks kan ik dat in mijn eigen tempo doen en even uitrusten wanneer het nodig is. Daarnaast houd ik ook van breien, haken en naaien. Ik heb voor haar bruiloft met Job zelfs mijn eigen trouwjurk gemaakt. Mijn moeder wilde vroeger niet dat ik naaister zou worden, ik moest naar kantoor. Ik had niets te zeggen en heb zeven jaar op een notariskantoor gewerkt. Ze waren blij met mij maar ik had er niets mee. Later heb ik het alsnog op kunnen pakken. Daarnaast volg ik het nieuws maar de hele dag voor de televisie zitten, is niets voor mij. Wat ik wel leuk vind, is het programma 'Meiden die Rijden'. Dat is echt fantastisch."
SCHERPENZEEL Ondanks dat ze niet is opgegroeid in Nederland, denkt Kitty Boom er niet aan om terug te keren naar Duitsland. ,,De helft van mijn leven woon ik al hier, in Brühl zou ik dan weer alles op moeten bouwen. Dat zie ik niet zitten. Er komt regelmatig familie uit Duitsland op bezoek. Mijn neven en ook mijn jongste zus komen regelmatig. Ik ben hier niet geboren maar ik heb in Scherpenzeel aardig wat opgebouwd. Ik heb hier kennissen genoeg. Ik loop wat moeilijker, maar doe nog steeds zelf mijn boodschappen. Nu de klompenmakerij gaat stoppen, spreken mensen me aan. Dat is wel komisch omdat het vaak mensen zijn die ik zelf niet ken. Alleen maar leuk."