'We horen gewoon [samen'
4 mei 2026 om 09:11De vriendinnen blikken terug op een leven vol herinneringen, avonturen en vooral veel plezier. ,,We zijn met elkaar vergroeid.''
Het begon met de Edese Annelies van Santen. In het dagelijks leven werkt ze als zorgcoördinator op de zorgboerderij en camping De Kleine Weide. Maar met haar grote hart voor de zorg zet ze liever anderen in het zonnetje, en dus heeft ze een afspraak gemaakt met deze krant. ,,Jij? Jij komt net kijken'', lacht de Renswoudse Gera Aantjes (75) terwijl ze achter de rollator loopt. De Veense Fia van de Weerd (74) houdt de deur voor haar vriendin open. Bijna zeventig jaar geleden renden ze achter elkaar de boomgaard in.
VRIENDSCHAP ,,Dit is echt zo'n feel-good verhaal'', vertelt Van Santen. Terwijl ze thee met brownies op tafel zet, zijn de vriendinnen al druk met elkaar in gesprek. Oorspronkelijk kwamen ze allebei uit Veenendaal, Aantjes verhuisde later naar Renswoude. Van de Weerd: ,,Onze moeders zaten op dezelfde vrouwenvereniging van de kerk. Toen we zes jaar oud waren, kwamen we dus al bij elkaar. En dan bleven we ook bij elkaar slapen.'' Aantjes: ,,Slapen? Extra laat opblijven en nooit gelijk slapen.'' Van de Weerd vertelt hoe ze ,,nog een keer uit het stapelbed tuimelde.'' Aantjes: ,,En we keken samen vanuit het bovenbed door het raam naar buiten en dan zwaaiden we naar mensen op straat.''
Achter het vroegere huis van Aantjes lag een boomgaard met fruitbomen waar ze vanuit de tuin zo doorheen liepen. ,,Een speeltuin was er toen nog niet. We deden boompje klimmen.'' Van de Weerd: ,,Gera was de kwajongen, die zat altijd bovenin de boom.'' Aantjes lacht en klimt er in gedachten weer in: ,,Daar had ik mooi uitzicht.'' Maar het kwam ook doordat ze, op een na, de jongste was in haar ouderlijk gezin. ,,Ik had allemaal oudere jongens boven me.'' Van de Weerd had een broer. ,,Meestal was ik bij Gera thuis, daar was meer aanspraak. Bij ons was het stiller in huis.''
SAMEN En als het bij Aantjes thuis toch ook te stil was, zorgden de vriendinnen zelf wel voor geluid. Aantjes: ,,Weet je nog die keer, toen we met zijn tweeën in de keuken van die gebakschoteltjes aan het breken waren?'' De twee nette dames zijn ook heerlijk jong geweest en genieten opnieuw van de herinnering. Aantjes legt uit: ,,Ja, we hadden stapels gebakschoteltjes en die kon je zo makkelijk breken. Hup, zo tegen het aanrecht. En dat klonk léuk.'' Even kijkt ze naar de kop en schotel, maar de actie blijft toch maar achterwege. Naar eigen zeggen waren ze wel ,,een klein beetje boefjes'' vroeger. ,,Maar we hebben het altijd leuk gehad.''
Hoewel de dames in hun persoonlijke leven ook genoeg hebben meegemaakt en de nodige verliezen hebben geleden, heeft hun vriendschap altijd standgehouden. Ook het geloof is hen altijd tot steun geweest; vroeger zongen de dames ook al op het koor. Op de vraag wat ze nu, na zeven decennia, voor elkaar betekenen, blijft het even stil. De wederzijdse genegenheid is zichtbaar in hun ogen. Van de Weerd: ,,We horen gewoon samen. Door onze moeders vonden we elkaar gelijk, dat ging heel vlug, en we hebben altijd schik gehad.''
VERZORGEN Hun levens liepen deels synchroon. Van het voortgezet onderwijs waar ze samen in de klas zaten, gingen ze ook samen naar de huishoudschool. De opleiding voor gezinsverzorgsters van de Gereformeerde Opleidingsschool in Amsterdam volgden ze wel apart. Van de Weerd: ,,Het was een opleiding van een half jaar om het werk van gezinsverzorging te mogen doen.'' Hoewel ze eerst in het bejaardentehuis werkte, had ze toen al te maken met een nog steeds aanwezig probleem. ,,Op een gegeven moment ging het alleen maar om het schoonmaken van de kamer, voor een praatje met bewoners was geen tijd meer.''
Ze stapte over naar de gezinsverzorging waar Aantjes al werkte. Van de Weerd: ,,Eigenlijk moest ik naar de MULO, maar daar had ik geen zin in. En ik heb nooit spijt gehad.'' Aantjes: ,,We vonden het leuk om te doen, je moest gewoon alles doen wat de moeder deed. Als er een moeder in het ziekenhuis lag of herstellende was, was je daar de hele dag.'' Van de Weerd vult aan: ,,Je hielp ook kinderen met hun huiswerk.'' Toen Van de Weerd zelf kinderen kreeg, stopte ze met werken. Later had ze nog wel een eigen zaak met haar man. ,,Je had vroeger geen opvang, nu zou je het misschien anders doen.''
MEISJESDROOM Wat ze vroeger wilden worden? Van de Weerd: ,,Heel vroeger stewardess, maar dat was een meisjesdroom.'' Door veel te lezen, was haar wereld al vroeg groter. Of ze ooit nog gevlogen heeft? Niet als stewardess, maar met een zoon in China is ze wel ,,acht keer in China geweest.'' Ook Gera heeft de zoon van haar vriendin daar bezocht. ,,En toen we veertig jaar vriendinnen waren, zeiden we: 'nu moeten we iets leuks gaan doen. En dan mogen de mannen een keer mee.' Daarna zijn we verschillende jaren op stedentrip geweest. Parijs, Berlijn, Rome, Praag, Keulen en ook nog een weekend naar Amsterdam.''
Het duo trouwde ook in hetzelfde jaar, drie maanden na elkaar, inmiddels bijna 55 jaar geleden. Van de Weerd: ,,We hadden twee jaar verkering, waren twee jaar verloofd en hebben vier kinderen gekregen.'' Aantjes en haar man kregen er zes. ,,De oudste kinderen schelen allebei een maand. Ze speelden vroeger ook met elkaar, kennen elkaar, maar zijn uiteindelijk wel hun eigen weg gegaan.'' Aan hun band kan niets tippen. Ruzie heeft het tweetal nooit echt gehad. Van de Weerd: ,,Ik houd niet van ruzie.'' Aantjes: ,,Ruzie is zo'n flauwekul. Vandaag maak je ruzie en morgen ben je weer samen aan het spelen. Dan kan je het net zo goed overslaan.''
TROUW Ze zijn het over alles samen eens en hebben aan één woord genoeg. Nog steeds komen ze elke week samen. Van de Weerd: ,,Als het half kan, drinken we elke vrijdagmiddag thee.'' En daar komt niemand tussen. Aantjes grapt: ,,Iedereen is welkom, maar we geven het adres niet. We doen het liefste alles gewoon samen.''
Hoewel de jaren met zichtbare en merkbare veranderingen komen die soms ook moeilijk zijn, blijft de onderlinge liefde en trouw door dik en dun. Van de Weerd: ,,We zijn met elkaar vergroeid.'' Aantjes merkt op, over familie gesproken: ,,Haar vader was trouwens politieagent, dan liep ik wel gauw een straatje om. Niet dat ik ooit iets verkeerd had gedaan. Alleen af en toe belletje trekken en dan werd je wel eens achterna gezeten. Weet je nog die keer?'' Van de Weerd: ,,Ik was altijd heel braaf op school, hoewel we samen wel gekkigheid uithaalden, ja.'' Weer liggen ze dubbel: ,,We hadden een keer een verbandles. We moesten eigenlijk leren om verbanden te leggen, maar toen de lerares even weg was, hebben we elkaar helemaal ingerold.'' Na bijna zeventig jaar vriendschap zijn ze nog lang niet uitgepraat. De herinneringen zijn rijk en de vriendschap uiterst kostbaar.
