Gerrie Geijtenbeek schenkt haar laatste kopje koffie: ‘Sommige dingen blijven je altijd bij’

11 juni 2026 om 17:30 Mensen Tips van de redactie

SCHERPENZEEL Gerrie Geijtenbeek, een bekend gezicht voor veel Scherpenzelers. Tijdens een condoleance of een uitvaart was zij het die een ieder voorzag van een kopje koffie of thee en een plak cake of een vers gesmeerd bolletje ham of kaas. Na vijftig jaar is het mooi geweest en neemt Gerrie afscheid van deze dankbare taak die ze al die jaren met veel plezier heeft uitgevoerd.

Als oudste dochter van zeven kinderen werd ze 78 jaar geleden in Maarn geboren. Vanaf haar tweede jaar woont zij in Scherpenzeel, de eerste jaren in het koetshuis van Huize Scherpenzeel, waar haar vader werkzaam was in de omliggende bossen. Toen zij zo’n zeven jaar oud was verhuisde het gezin naar de Marktstraat, omdat haar vader, naast zijn werk in de bossen, ook koster werd van de Hervormde kerk. De moeder van Gerrie die haar man bijstaat in zijn taak als koster schenkt altijd koffie tijdens een condoleance en uitvaart in het kerkgebouw en het is haar oudste dochter die haar daar zeer regelmatig bij helpt. 

MOEDER

Als in juni 1976 de nieuwe aula aan de Glashorst word geopend, vind haar moeder het een mooi moment om te stoppen en neemt Gerrie, die dan 28 jaar oud is en zwanger van haar tweede kind, deze taak van haar over. ,,Alleen de eerste keer aan de Glashorst heeft mijn moeder nog koffie geschonken”, vertelt Gerrie, ,,dat vergeet ik nooit meer, want ik kwam toen net uit het ziekenhuis.

Toen Gerrie met het werk begon, was dat voor uitvaartverzorger Boshuizen uit Woudenberg. Na zijn overlijden nam zijn zoon Jaap het bedrijf over. ,,Ik heb ruim dertig jaar samengewerkt met Jaap”, vertelt ze, ,,en toen een jaar of zestien geleden Johan Rijksen het van Jaap Boshuizen overnam, kwam ik bij hem in dienst.” Ook haar werkplek verhuisde, de aula aan de Glashorst is niet meer in gebruik als zodanig en de condoleances en uitvaarten vinden plaats in het uitvaartcentrum Lambalgen. ,,Johan is de beheerder van dit uitvaartcentrum en als het verhuurd werd aan een andere uitvaartondernemer uit de omgeving dan kregen ze mij er ook bij. Je begrijpt dat ik in die vijftig jaar ontzettend veel mensen ben tegengekomen en zeker in een dorp als Scherpenzeel waar je al je hele leven woont, ken je ook veel mensen. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik van heel het dorp weet hoe ze hun koffie drinken of liever thee hebben”, zegt ze lachend.

VERANDERINGEN

In die vijftig jaar is er natuurlijk enorm veel veranderd, niet alleen een wisseling van werkgevers, maar ook de wensen rondom een uitvaart veranderden.

Ik denk dat ik van heel Scherpenzeel weet hoe ze hun koffie drinken

 ,,Vroeger was er, na de uitvaart, een plakje cake bij de koffie. Later werden dat krentenbollen en een bolletje ham of kaas”, vertelt Gerrie. ,,Tegenwoordig serveren we ook saucijzenbroodjes of wil men sandwiches.” 

Ook tijdens de condoleance is het een en ander veranderd: ,,Jaren geleden gingen mensen nog wel even zitten voor een kopje koffie, tegenwoordig is dat ook veel minder”, aldus de Scherpenzeelse. ,,Als de eerste tien mensen die binnenkomen gaan zitten dan sluiten er vaak wel mensen aan”, vult haar man Henk aan, ,,maar als die doorlopen dan loopt bijna iedereen door.” 

,,Het gebeurt ook steeds vaker dat men na de uitvaart uitwijkt naar een restaurant of een café, om het leven te vieren en te gedenken.” Al die veranderingen maakten het werk niet minder mooi, maar na vijftig jaar is het nu een mooi moment om te stoppen. ,,Het klinkt misschien een beetje gek om te zeggen, maar ik heb het werk al die jaren met veel plezier gedaan”, zegt Gerrie. ,,Ondanks dat het altijd een verdrietige setting is, was het ook fijn om mee te werken aan een goed verloop van een uitvaart.

FAMILIE

Van de vijftig jaar dat Gerrie dit werk heeft gedaan, heeft zij de laatste dertig jaar altijd samengewerkt met schoonzus Anke. ,,Anke en ik werkten samen als een geoliede machine”, glimlacht ze. ,,Eén blik naar elkaar was genoeg en dan wisten we precies wat er moest gebeuren. We hadden ook ieder duidelijk onze eigen taken en dat beviel heel goed.” 

Maar Anke was niet het enige familielid met wie Gerrie heeft samengewerkt. Ook haar man Henk komt, na zijn pensioen, al snel in dienst bij Johan Rijksen als chauffeur van de rouwauto. ,,Uiteindelijk heb ik dat ruim vijftien jaar gedaan”, vertelt Henk.  ,,En bleef het niet alleen bij ‘chauffeuren’, maar ik hielp later ook bij de laatste zorg en allerlei andere hand en spandiensten. Het is heel dankbaar werk wat ik graag heb gedaan, maar ook voor mij was dit jaar een mooi moment om ermee te stoppen. We zijn inmiddels 78 en 79 jaar oud en dan is het soms best confronterend als er weer een uitvaart is van iemand van je eigen leeftijd. Dat zet je toch aan het denken.” 

,,Het mooie van onze werkzaamheden in dezelfde branche is dat je ook samen kon delen wat je aangreep”, zegt Henk en hij vervolgt: ,,Je hebt twee zekerheden in het leven, je word geboren en je sterft, maar het ene overlijden grijpt je soms net even meer aan.” ,,Zeker als het om kinderen gaat”, vult Gerrie aan, of een zelfdoding. Je moet niet alles mee naar huis nemen natuurlijk, maar sommige dingen blijven je toch altijd bij. Het was dan ook fijn dat het Henk het bij mij kwijt kon en ik bij hem.”

NIET STILZITTEN

En houden ze dan nu tijd over? ,,Nou”, zegt Gerrie lachend, ,,Henk kan niet stilzitten hoor en met een gezin met drie kinderen en negen kleinkinderen moet er altijd wel ergens geklust worden.” ,,Dat doe ik nou eenmaal graag”, zegt Henk. ,,En ik ben ook dankbaar dat ik dat nog kan doen.” 

Ook is hij iedere dinsdagochtend is hij als vrijwilliger te vinden bij zwembad ‘t Willaer. ,,Heerlijk vind ik dat. Een beetje klussen en de nieuwtjes van het dorp bijhouden”, zegt hij lachend. ,,En dan heb je elkaar ook nog wat te vertellen”, laat Gerrie weten, ,,als je allebei nog wat buitenshuis doet.” Zelf stapt ze graag op de fiets en bezoekt ze regelmatig haar schoonzus van 95.

En als ze samen thuis zijn, genieten ze van hun heerlijke dakterras met een lekker kopje koffie. En Gerrie, die weet precies hoe Henk die het liefste drinkt.

Door Marjan den Hartog.