Valleivogels verliest topper

SCHERPENZEEL
Valleivogels weet weer wat verliezen is. Wel is de schade na de 0-3 nederlaag tegen VVA Achterberg te overzien. VVA Achterberg en OSS’20 kruipen wel dichter naar de koploper toe.

De laatste nederlaag van Valleivogels was op 23 november 2024 tegen WAVV. Hierna volgde een succesvolle reeks met 8 overwinningen en een remise. Gevolg van deze imponerende reeks was de koppositie in de derde klasse. Ook omdat VVA Achterberg het na de winterstop liet liggen. De ploeg voerde bij het ingaan van de winterstop nog onbedreigd de ranglijst aan, maar liet na de winterstop al elf punten liggen. Vandaar dat Valleivogels zaterdag op sportpark De Meent als trotse koploper aan de topper begon en VVA als achtervolger. Dit hield in dat de thuisclub voor een laatste kans vocht om nog aanspraak op het kampioenschap te kunnen maken. Dat de ploeg hiervan doordrongen was, bleek wel uit het spelbeeld. Want op de 0-3 nederlaag van Valleivogels viel weinig af te dingen, hoewel? In dit soort wedstrijden gaat het om momenten. Zo’n moment kwam in de 9e minuut van de tweede helft. Verdediger Nico van Laar duwde Friso Drewes in het strafschopgebied onnodig en onnozel tegen de grond. Scheidsrechter Geubels wees naar de penaltystip. Dit was de uitgelezen kans voor de bezoekers om langszij te komen. Erik van Eem nam zijn verantwoordelijkheid, maar zag zijn inzet gekeerd door doelman Wilco Verwoerd. Even later had Van Eem pech nadat hij een kunststukje in gedachten had. Hij controleerde een voorzet en met een omhaal bestookte hij het doel van de tegenstander. Zijn inzet spatte uiteen op de rug van teamgenoot Friso Drewes. Toen was het al duidelijk dat Valleivogels een verloren wedstrijd speelde. Niets lukte. Dat beeld werd eigenlijk al vanaf het beginsignaal ingezet. In eerste instantie waren de bezoekers meer aan de bal. De eerste keer dat doelman Verwoerd serieus in actie moest komen, was vlak voor rust.

Scherpte ontbrak
Trainer Albert van Nijhuis was teleurgesteld over het spel van zijn ploeg in de eerste helft. Gemaakte afspraken werden niet nagekomen. Te veel spelers wilden hun eigen wedstrijd spelen. Op veel posities binnen de lijnen ontbrak de echte scherpte. Het was aan doelman Jordy Osnabrugge te danken dat Valleivogels slechts met een 0-1 achterstand de kleedkamer inging. Daarom waren er nog kansen op een beter resultaat. Maar zoals geschetst: het lukte gewoon niet en VVA won verdiend.
Het grote verschil tussen beide ploegen was ook dat de thuisclub wel schoten binnen de palen loste waardoor doelman Jordy Osnabrugge zijn kwaliteiten kon tonen. De doelpogingen van Valleivogels gingen, ook in kansrijke positie, over of naast. Een bewijs volgens Van Nijhuis dat het heilige vuur, een extra stukje kwaliteit in de afwerking, ontbrak. De trainer wisselde in de tweede helft nog volop. Zo maakte Justin Bos zijn rentree na een lange revalidatieperiode. Stijn Willigenburg werd noodgedwongen naar de kans gehaald. Tijdens een duel schoot zijn schouder uit de kom.